/Μπάμπης Μπιλίνης

Μπάμπης Μπιλίνης

“Το Μοσχάτο και αργότερα ο Ταύρος (πολύ νωρίτερα από το 2010 και τον Καλλικράτη) είναι όλες οι ηλικίες της ζωής μου.
Είναι το κόκκινο ποδήλατο με τις βοηθητικές ρόδες και η διαδρομή πάνω κάτω στον δρόμο, που τότε είχε το όνομα «Κουμουνδούρου».
Είναι τα μπάνια στον Φλοίσβο με το λεωφορείο. Είναι η μεταπολίτευση του 1974, η νεολαία του «Ρήγα Φεραίου» και οι ατελείωτες, ολονύχτιες πολιτικές κουβέντες. Οι αντιθέσεις, οι διασπάσεις, οι συνθέσεις, η πολύχρονη και πολύχρωμη πορεία μέχρι σήμερα. “Δεν πετάω τίποτα.” Είναι οι σπουδές στο Οικονομικό του Πανεπιστημίου Αθηνών. Είναι οι προβολές και τα πάρτυ της κινηματογραφικής λέσχης και του «στεκιού» της δεκαετίας του 1980 και το “I will survive”… Και μια χαρά “survive” παρά την συρρίκνωση της εμπορικής ατομικής επιχείρησης μετά από είκοσι δύο χρόνια άσκησης της δραστηριότητας και τις οικονομικές δυσκολίες! Είναι η πρόταση γάμου στην Ελένη Μωραΐτη και τα λόγια που τιμήθηκαν στο χρόνο. Είναι η κόρη μας και ο γιος μας. Είναι η παραλία που την είδαμε μικρά παιδιά να μπαζώνεται επί χούντας, τώρα την βλέπουμε να φτιάχνεται κι ακόμα αγωνιούμε πώς να την χαρούμε… Είναι οι φίλοι και οι φίλες που από το 2003 μαζευόμασταν στην κίνηση πολιτών «Μεσοποταμία» και τα πιο πλούσια και γόνιμα σε πολιτικές ιδέες και δράσεις χρόνια. Είναι το Παναττικό Δίκτυο Κινημάτων, ο Ελαιώνας, η οδός Πειραιώς. Είναι ο αγώνας και η αγωνία για την διαχείριση των αποβλήτων πριν από το 2010, η γνωριμία με την επιτροπή κατοίκων του Ταύρου κατά “της καύσης καλωδίων” η συμμετοχή και η ευθύνη στο διοικητικό συμβούλιο του Ελληνικού Οργανισμού Ανακύκλωσης από το 2015 έως σήμερα.»

.

0Shares