Δήλωση του Μπάμπη Μπιλίνη, υποψ. δημάρχου Μοσχάτου – Ταύρου, “Πολίτες σε Δράση για την Ανατροπή» Με αφορμή την διακήρυξη της Ανεξάρτητης Κίνησης στην Κοινότητα του Ταύρου.

Το 2010 έγινε ο Καλλικράτης με τις αλλαγές, που έφερε στην αυτοδιοίκηση. Επικεντρώθηκε περισσότερο στον περιορισμό των δαπανών με την συνένωση δήμων εξαιτίας της οικονομικής κρίσης, που ήδη είχε περιορίσει τις όποιες δυνατότητες. Έτσι δεν κατάφερε να οργανώσει το κράτος, την πολιτεία προς μια αναπτυξιακή κατεύθυνση.
Η αναπτυξιακή προοπτική με κοινωνικά και οικολογικά χαρακτηριστικά λοιπόν παραμένει το ζητούμενο.
Το 2010 δημιουργήθηκε και ο Δήμος Μοσχάτου – Ταύρου από την συνένωση των δήμων Ταύρου και Μοσχάτου.
Ίσως το πιο ακραίο παράδειγμα μιας τεχνικής συνένωσης δυο τελείως διαφορετικών περιοχών.
Το μικρομεσαίο αστικό Μοσχάτο στριμωγμένο στην ακτή του Φαληρικού Όρμου και οριοθετημένο από τον Ιλισό, τον Κηφισό και τις γραμμές του ηλεκτρικού σιδηροδρόμου γνώρισε μια μεγάλη real estate ανάπτυξη με μεγάλη οικοδομική δραστηριότητα μέχρι το 2008.
Την ίδια περίοδο η εργατούπολη του Ταύρου στριμωγμένη στα όρια του Δήμου της Αθήνας χρησιμοποιήθηκε ως η πίσω αυλή της πρωτεύουσας με όποιες οχλούσες χρήσεις περίσσευαν από μια ανάπτυξη φούσκα όπως αποδείχτηκε.
Κι ανάμεσα στις δυο κατοικημένες περιοχές μια μεγάλη βιομηχανική περιοχή κενή μετά την αποβιομηχάνιση της δεκαετίας του 1990 να χωρίζει τις δυο περιοχές, αντί να τις ενώνει.
Οι προκλήσεις για κοινωνική σύγκληση και συνοχή για αναπτυξιακή πορεία ήταν και είναι επίμονες και οι προοπτικές είναι εμφανείς.
Το ότι όμως ακόμα και σήμερα – μετά από εννέα χρόνια – στα καφενεία, στις πλατείες, στο διαδίκτυο, γίνεται η ίδια συζήτηση για το πόσο κακή ήταν η συνένωση και το πόσο στοίχισε στις δυο περιοχές, είναι ένδειξη αποτυχίας της διοίκησης Ευθυμίου.
Το 2010 λοιπόν δημιουργήθηκε ένας νέος δήμος ο Δήμος Μοσχάτου – Ταύρου . Η καθεστωτική όμως νοοτροπία της διοίκησης Ευθυμίου δεν συζήτησε καν την οργάνωση των υπηρεσιών με βάση την νέα πραγματικότητα. Επέλεξε την πολιτική της συντήρησης των όσων κληρονόμησε από τους πρώην δήμους Μοσχάτου και Ταύρου.
Έτσι δημιουργήθηκε το συναίσθημα της εγκατάλειψης κυρίως στην μικρότερη ως προς τον πληθυσμό περιοχή, στον Ταύρο. Οι κάτοικοι συναισθάνθηκαν ότι έχασαν τον δήμο τους. Ότι κάποιοι αποφασίζουν για την οργάνωση της καθημερινότητας της ζωής τους κάπου μακριά από αυτούς. Και αφού το καινούργιο με ευθύνη της διοίκησης Ευθυμίου δεν δημιουργήθηκε, επόμενο είναι να γυρίζουν στην νοσταλγία του παλιού.
Μετά από εννιά χρόνια η νοσταλγία για τον νοικοκυρεμένο δήμο, που είχαμε και χάσαμε, γίνεται ερωτηματικό. Γιατί;
H ιστορία όμως προχωρά και οι απαιτήσεις της είναι διαφορετικές.
Η ανάγκη αποκέντρωσης του κράτους, η λήψη των αποφάσεων με διαφάνεια σε συλλογικά όργανα όσο πιο κοντά στον πολίτη, ο σχεδιασμός της ανάπτυξης με χαρακτηριστικά κοινωνικής συνοχής επιβάλλουν την αλλαγή της μέχρι τώρα κατάστασης.
Κι αυτή μπορεί να γίνει στα πλαίσια ενός ριζοσπαστικού προγράμματος ενδοδημοτικής αποκέντρωσης με μεταφορά αρμοδιοτήτων, που αφορούν την καθημερινότητα, στις κοινότητες, με αυτονομία στην λήψη αποφάσεων από το δημοτικό συμβούλιο και στην οικονομική διαχείριση με προϋπολογισμό και τεχνικό πρόγραμμα. Ως ριζοσπαστική δημοτική κίνηση «Πολίτες σε Δράση για την Ανατροπή» το πρόγραμμα μας για τις κοινότητες ανακοινώσαμε στις 31Ιανουαρίου 2019 στην εκδήλωση στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης. https://drasi-anatropi.eu/2019/01/31/1016/
Ούτε επιστροφή στο παρελθόν, ούτε στασιμότητα.
Αναμένουμε ακόμα το πρόγραμμα της «πολυσυλλεκτικής» (δική τους διατύπωση – συνονθύλευμα το έλεγε ό παππούς) παράταξης Ευθυμίου.
Μετά τις εκλογές του Μαΐου τίποτα δεν πρέπει να θυμίζει το παρελθόν.
20-3-2019
Μπάμπης Μπιλίνης

0Shares