/Ο αποχαιρετισμός του Μπάμπη Μπιλίνη στον Γιώργο Μελέτη

Ο αποχαιρετισμός του Μπάμπη Μπιλίνη στον Γιώργο Μελέτη

Γιώργο,
Πριν δυο – τρία χρόνια μετά από μια εκδήλωση είχες ρωτήσει τον Μανόλη Γλέζο.
Τι, ποιος σε ώθησε στη συμμετοχή, στη δράση με το κατέβασμα της σημαίας και την μετέπειτα δράση σου;
Η ιστορία, το πανηγύρι της ζωής, σου είχε απαντήσει.
Γιώργο,
Σε αυτό το πανηγύρι της ζωής μπήκες από μικρός να το ζήσεις.
Μετά τα μαθητικά σου χρόνια στο Μοσχάτο, στην Σχολή Πολιτικών Μηχανικών του Πολυτεχνείου στην Θεσσαλονίκη, αλλά και στην ΚΝΕ. Μαθήματα και αγώνες. Πάντα όμως η σκέψη στον τόπο που γεννήθηκες και μεγάλωσες.
Σε αυτό το πανηγύρι της ζωής γνωρίστηκες με την αγαπημένη σου Έλσα, ενώσατε τις ζωές σας και κάνατε τα δυο σας κορίτσια.
Γιώργο,
Για σένα ο χώρος σου, ακόμα και των πολιτικών σου αναζητήσεων ήταν ο τόπος που γεννήθηκες. Σε αυτό ταιριάξαμε.
Γνωριστήκαμε το 1989 στον Συνασπισμό της Αριστεράς εδώ στο Μοσχάτο. Από τότε σε όλες τις συζητήσεις, αναζητήσεις, διασπάσεις και συνθέσεις βρεθήκαμε μαζί μέχρι τον ιστορικό Γενάρη του 2015 και μέχρι σήμερα.
Βρεθήκαμε μαζί στα κοινωνικά κινήματα για την αλληλεγγύη, για το περιβάλλον, ιδιαίτερα για το αστικό περιβάλλον που ήταν και το επιστημονικό σου ενδιαφέρον, στα κινήματα πόλης. Στις αναζητήσεις για την οργάνωση της πολιτικής τον 21ο αιώνα. Τη συλλογικότητα και την συμμετοχή όλων πάνω από την προσωπική ματαιοδοξία για προβολή.
Μια πορεία που κάποιους λύγισε, κάποιους κούρασε, κάποιους παρέσυραν τα λαμπερά φώτα του «τίποτα» του εγωισμού, κάποιους που κουρασμένοι είχαν αποχωρήσει τους ξαναέβαλε στον ρυθμό του πανηγυριού. Εσύ ποτέ δεν εγκατέλειψες τον χορό.
Ως μηχανικός όμως επεδίωκες να βάλεις τάξη στο πανηγύρι, να οργανώσεις τον χορό. Τα χαλαρά δεν σου άρεσαν. «Εύκολα παραμορφώνονται» έλεγες. Ήταν αυτό και μια μικρή μας δημιουργική αντίθεση.
Γιώργο,
Η αγωνία σου για το περιβάλλον, για το αστικό περιβάλλον, για την τάξη στον χώρο, για την χωροταξία, για να προσφέρεις σε αυτό τον τομέα στον τόπο σου, σε οδήγησαν στην απόφαση να συνεχίσεις τις σπουδές σου στην Αρχιτεκτονική σχολή του ΕΜΠ. Σπουδές που στην πρακτική τους εφαρμογή είχαν πάντα το Μοσχάτο και τον Ταύρο, τον τόπο σου που υπηρετούσες από την ευθύνη του δημοτικού συμβούλου.
Γιατί ευθύνη το ένοιωθες. Πάντα ήθελες να είσαι τέλεια προετοιμασμένος στα θέματα του δημοτικού συμβουλίου. Δεν σου άρεσαν οι προχειρότητες. Δεν ξέρω αν αυτή η προσπάθεια εκτιμήθηκε και θα εκτιμηθεί σε μια εποχή, που η επικοινωνία και η ατάκα κυριαρχούν, αλλά όπως υποστήριζες «εμείς είμαστε εδώ για να αλλάξουμε τα πράγματα».
Γιώργο,
Τα τελευταία τέσσερα χρόνια είχαμε σχεδόν καθημερινή συνεργασία, που ήδη μου λείπει. Κάθε πρωί εκτιμούσαμε και σχεδιάζαμε καμιά φορά και με ένταση . Μια ένταση δημιουργική που πάντα κατέληγε στην σύνθεση.
Επειδή πάντα προέβαλες το συλλογικό πάνω από την προσωπική προβολή ξέρω ότι θα ένοιωθες τώρα άβολα με αυτά που θα πω.
Το πεδίο μελέτης των σπουδών σου στο Πολυτεχνείο ήταν ο τόπος σου, ο δήμος. Πρωτοετής στην αρχιτεκτονική σχολή επέλεξες για εργασία μαζί με την ομάδα σου την παραλία του Μοσχάτου στο Φαληρικό. Η μελέτη υπάρχει αναρτημένη στην ηλεκτρονική σελίδα της σχολής στο διαδίκτυο. Η βασική της κατεύθυνση είναι ότι η παραλία του Φαληρικού στο Μοσχάτο ανάμεσα στα δυο ποτάμια δεν είναι ιδιωτικό οικόπεδο του δημοσίου, που μπορεί να το κάνει ό, τι θέλει, αλλά σύμφωνα με τον νόμο, το Ρυθμιστικό Αθήνας/ Αττικής, η παραλία είναι ένας κατεστραμμένος υγρότοπος, που το άρθρο 24 του συντάγματος επιβάλει, να αποκατασταθεί.
Η επικαιροποίησης της μελέτης και η εφαρμογή της με την έναρξη των έργων στην παραλία το 2017, από την Περιφέρεια Αττικής με αυτές τις δικές σου παραδοχές και κατευθύνσεις σε δικαιώνουν.
Γιώργο,
Σεμνός και προσηλωμένος στις συλλογικές διαδικασίες όπως ήσουν, με είχες παρακαλέσει να μην το αποκαλύψω, μέχρι να πάρει συγκεκριμένη μορφή. Αλλά ο χρόνος άλλα σχεδιάζει.
Με το ενδιαφέρον σου στραμμένο πάντα στον τόπο σου, η διπλωματική εργασία, που είχες αναλάβει να παρουσιάσεις τώρα που τελείωνες και το δεύτερο πτυχίο σου στην αρχιτεκτονική στο ΕΜΠ ήταν για το κτήριο των πρώην αποθηκών ΕΟΜΜΕΧ στον Ταύρο.
Με πολύ κόπο και με παρέμβαση της διοίκησης της σχολής, σού παραδόθηκε αντίγραφο φακέλου του ακινήτου από το ΤΑΪΠΕΔ και ήδη είχες καταστρώσει τους βασικούς άξονες της μελέτης για δημόσια χρήση του ακινήτου με αναπτυξιακή προοπτική για τον Ταύρο, για τον Δήμο. Ήδη είχες ξεκινήσει συνεννοήσεις με ομάδα τελειόφοιτων του Χαροκόπειου Πανεπιστημίου για να μελετηθεί η χρήση του ακινήτου σε προγράμματα ανάπτυξης της κοινωνικής οικονομίας και με την ομάδα της Αρχιτεκτονικής, που μελετά την ανάπλαση των δημόσιων χώρων της οδού Πειραιώς, ώστε και το ακίνητο ΕΟΜΜΕΧ να ενταχθεί σε αυτή την προοπτική της Πειραιώς.
Η καθηγήτρια στην Αρχιτεκτονική του ΕΜΠ Μαρία Μάρκου στο συλλυπητήριο μήνυμα αναφέρει:

«Μου φαίνεται απίστευτο. Έχω ακόμα το ραντεβού για να μιλήσουμε για τη διάλεξή του. Δεν μπορώ να φανταστώ τη συντριβή των δικών του ανθρώπων. Μακάρι να καταφέρουν κάποτε να σκεφτούν χωρίς οδύνη αυτόν τον ωραίο άνθρωπο με την τόση ορμή για δημιουργία και προσφορά».

Γιώργο,
Συνήθως το αιωνία σου η μνήμη είναι ευχή. Για σένα όμως και αυτό είναι μια δική σου κατάκτηση. Κατάκτησες την αιωνία μνήμη, αφού κάθε φορά που θα συζητάμε και θα σχεδιάζουμε για την παραλία και τον ΕΟΜΜΕΧ, για την Πειραιώς, για την περιοχή μας εμείς και οι επόμενες γενιές, οι εργασίες σου θα είναι στο τραπέζι.
Γιώργο,
Το πανηγύρι της ζωής θα συνεχιστεί. Εμείς το μόνο που μπορούμε να υποσχεθούμε είναι ότι θα συνεχίσουμε δίπλα στις αγαπημένες σου Έλσα, Μυρτώ και Γιώτα και τη Δανάη.
Θα μείνουμε στο πανηγύρι και θα ξαναφωνάξουμε, όπως τότε που το φωνάζαμε μαζί. «Ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός.»

0Shares