/Κάτι βρομάει στη διαχείριση απορριμμάτων – Μπάμπης Μπιλίνης

Κάτι βρομάει στη διαχείριση απορριμμάτων – Μπάμπης Μπιλίνης

Άρθρο στην Εφημερίδα των Συντακτών

Και ξαφνικά ο Μητσοτάκης ανακάλυψε τον τροχό. Απατώντας σε επερώτηση «πάρε πάσα και βάλε γκολ» του βουλευτή του ΚΙΝ.ΑΛΛ. Οδ. Κωνσταντινόπουλου, είπε ότι ο στόχος για το 2030 στη διαχείριση αποβλήτων είναι 50% ανάκτηση σε επίπεδο δήμων, 30% σε μονάδες μηχανικής επεξεργασίας από τους διαδημοτικούς Φορείς Διαχείρισης Σύμμεικτων Αποβλήτων και 20% ταφή. Ο στόχος 50%-30%-20% είναι ο στόχος για το 2020 του Εθνικού Σχεδιασμού Διαχείρισης Αποβλήτων, που εγκρίθηκε με πράξη υπουργικού συμβουλίου τον Δεκέμβρη του 2015. Απλά πετάει την μπάλα στο μέλλον του 2030, όπου όμως οι στόχοι από τις αναθεωρημένες ευρωπαϊκές οδηγίες είναι υψηλότεροι ως προς την πρόληψη δημιουργίας αποβλήτων, προετοιμασία για επαναχρησιμοποίηση, ανακύκλωση και οργανική ανακύκλωση, οπότε το 50%-30%-20% είναι εκτός ευρωπαϊκού πλαισίου. Στα επιμέρους τώρα της απάντησής του:

«Θάβει» τα τέσσερα χωριστά ρεύματα της διαλογής στην πηγή. Θεωρεί ότι θα έχει ανάκτηση από σύμμεικτα 30% με μηχανικές μεθόδους, αγνοώντας τα ποιοτικά χαρακτηριστικά για την ανακύκλωση, που θέτουν οι οδηγίες για την κυκλική οικονομία. Θεωρεί ότι η ενεργειακή αξιοποίηση μπορεί να είναι η κύρια μέθοδος αποτροπής από την ταφή. Οι ευρωπαϊκές οδηγίες περιορίζουν την ενεργειακή αξιοποίηση σε ποσοστό μικρότερο του 25% του συνόλου των αστικών στερεών αποβλήτων ως υπόλειμμα της διαλογής στην πηγή και απαγορεύουν την καύση σύμμεικτων απορριμμάτων. Το όλο σχέδιό του είναι εκτός ευρωπαϊκού πλαισίου και προσδοκά την εξαίρεση από την Ε.Ε. για τη χώρα μας. «Σε συνεννόηση με Ε.Ε.», είπε.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ 1ον: Εν γνώσει των συμβούλων του -σίγουρα-, προκρίνει την ακινησία του μοντέλου Φυλής και την καύση για όλη τη χώρα, αφήνοντας το πεδίο της κυκλικής οικονομίας λάφυρο για τους «εθνικούς εργολάβους».

Η διαχείριση των αποβλήτων δεν είναι μόνο περιβαλλοντικό θέμα, αν και σε αυτό έχουμε πρόβλημα. Η Φυλή είναι υπόδειγμα «περιβαλλοντικής καταστροφής και ανθρώπινου πόνου». Είναι και ζήτημα παραγωγικής ανασυγκρότησης και το δίλημμα είναι: Παραγωγική ανασυγκρότηση υπέρ των λίγων και ισχυρών ή υπέρ των πολλών;

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ 2ον: Κάποιος πριν από δύο χρόνια είχε πει ότι «κανένας βλαχοδήμαρχος» δεν θέλει να κάνει κάτι κατά τη διάρκεια της θητείας του για τα σκουπίδια. Προτιμά να κάνει σιντριβάνια με νερά που χορεύουν, γιατί δίπλα στο σιντριβάνι βγαίνει ωραιότερη φωτογραφία για το προεκλογικό του φυλλάδιο. Περίπου αυτό είναι οι δηλώσεις Μητσοτάκη. Χαϊδεύει δημάρχους, που δεν έκαναν και δεν κάνουν τίποτα βολεμένοι στο μοντέλο Φυλής. Χαϊδεύει συλλογικά συστήματα ανακύκλωσης να διαχειρίζονται τον κοινωνικό πόρο των εισφορών των υπόχρεων παραγωγών, όπως τους αρέσει. (Που θέλατε και τέσσερα ρεύματα. Καθίστε τώρα με τον μπλε κάδο με πάνω από 50% αστοχία!) Χαϊδεύει τους εθνικούς εργολάβους.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ 3oν: Αν τελικά ακολουθήσουμε το σχέδιο Μητσοτάκη, να ξεχάσει η Τοπική Αυτοδιοίκηση τη διαχείριση των αποβλήτων. Οδηγούμαστε σε πλήρη ιδιωτικοποίηση, χωρίς κανέναν δημόσιο σχεδιασμό. Δεν δαιμονοποιώ τα ΣΔΙΤ. Είναι χρηματοδοτικά εργαλεία και αυτά, αλλά ο σχεδιασμός πρέπει να είναι δημόσιος. Οταν στις χώρες της Βόρειας Ευρώπης επαναδημοτικοποιούν τις υπηρεσίες προς τους πολίτες, γιατί ακρίβυναν οι υπηρεσίες και έπεσε η ποιότητα με την πλήρη ιδιωτικοποίηση, ο Μητσοτάκης και οι σύμβουλοί του ακολουθούν το αποτυχημένο παράδειγμα.

ΥΓ.: Είναι αναμφισβήτητο ότι από το 2015 που εγκρίθηκε ο Εθνικός Σχεδιασμός και το 2016 που εγκρίθηκαν οι Περιφερειακοί Σχεδιασμοί, υπάρχει μεγάλη καθυστέρηση στην εφαρμογή. Η μη ύπαρξη συναινέσεων στη διαλογή στην πηγή από τους δήμους και στη χωροθέτηση μικρών και μεγάλων μονάδων από τις τοπικές κοινωνίες είναι η κυριότερη αιτία. Είναι όμως και απόδειξη ότι το δίλημμα δεν είναι τεχνοκρατικό, αλλά καταναλωτικού και παραγωγικού μοντέλου, δηλαδή εξόχως πολιτικό.

0Shares