/Ρέκβιεμ για ένα δέντρο – Λουκία Σουγιά

Ρέκβιεμ για ένα δέντρο – Λουκία Σουγιά

Είμαι από τους ανθρώπους που αρρωσταίνουν, όταν βλέπουν να καίγονται ή να κόβονται δέντρα. Τα αγαπώ τα δέντρα. Τα σέβομαι. Τα αναγνωρίζω σαν ισότιμες υπάρξεις μ’ εμάς. Για την ομορφιά, για τη συντροφιά τους, για τα χίλια οφέλη τους. Απέχει η ψυχή μου πολύ απ’ όσους ζητάνε, ας πούμε, να κλαδέψουν τα δέντρα κοντά στο μπαλκόνι τους, γιατί τους ενοχλούν, λέει, τα πουλιά στα κλαδιά τους. Γιατί λερώνουν την αυλή τους τα φύλλα. Γιατί –ποιος ξέρει γιατί… Εγώ λέω πως δεν ξέρω θέαμα πιο θλιβερό απ’ αυτό ενός πεσμένου, πελεκημένου δέντρου.

Τις προάλλες, μια τέτοια εικόνα στοίχειωσε το πρωινό μου. Εργάτες πάνω σε ανυψωτικό μηχάνημα πελεκούσαν, κλαδί το κλαδί, ένα απ’ τα πιο πολύχρονα δέντρα της Πλατείας Μεταμόρφωσης. Ένα ψηλό-ψηλό κυπαρίσσι, που το θυμάμαι να στέκει στο ίδιο σημείο εδώ και καιρό. Λυπήθηκα, αρρώστησα. «Τι τους έφταιξε το καημένο το δέντρο!;» αναρωτήθηκα. «Τι μανία καταστροφής είν’ αυτή που μας δέρνει, κι αντί να κρατάμε ζωντανό ό,τι μας θρέφει, το χαλάμε, τού σταματάμε την ύπαρξη –τι τόπος είναι αυτός;» Μ’ έπιασε το παράπονο, σφίχτηκε το στομάχι από οργή κι ανημπόρια…

Τα δέντρα μιας πλατείας, ενός πάρκου αστικού είναι αναπόσπαστο μέρος του χώρου, στοιχείο ομορφιάς, κομμάτι της χαράς των παιδιών που παίζουν στον ίσκιο τους, ανάμνηση καλοκαιρινού απομεσήμερου στη δροσιά τους, σκιά στη μαυρόασπρη φωτογραφία των παιδικών χρόνων –με τι καρδιά τα καταστρέφεις…

Και, κυρίως, προς τί; Σε μια εποχή που ο πλανήτης βοά από διαμαρτυρίες για την κλιματική καταστροφή, κάθε δέντρο μάς είναι πολύτιμο, κάθε ανάσα του ανάσα ζωής μας. Ας σεβαστούμε, επιτέλους, στον τόπο αυτό, ό,τι ήταν εδώ πριν από μας κι ό,τι πρέπει να παραδώσουμε ακέραιο σ’ αυτούς που θ’ ακολουθήσουν…

Δεν μας ανήκει, η γη που χαλάμε.

0Shares