/Η τοπική αυτοδιοίκηση μπροστά στην πανδημία

Η τοπική αυτοδιοίκηση μπροστά στην πανδημία

Καλημέρα σε όλες και όλους,

Είμαι ο Μπάμπης Μπιλίνης, δημοτικός σύμβουλος Μοσχάτου – Ταύρου, επικεφαλής της Δημοτικής Κίνησης “Πολίτες σε Δράση για την Ανατροπή”.

Απομονωμένος ως φυσική παρουσία σύμφωνα με τις οδηγίες των ειδικών και της πολιτείας, αλλά όχι απομονωμένος από την ενημέρωση και τις εξελίξεις, ένιωσα την ανάγκη να καταγράψω και να δημοσιεύσω κάποιες πρώτες σκέψεις. Αυτό που λένε “σκέφτομαι φωναχτά”:

Σε αυτήν την υγειονομική κρίση, η επίκληση της ατομικής ευθύνης είναι σωστή, μα σε κοινωνικό επίπεδο η συλλογική ευθύνη είναι πάντα παρούσα. Κι όταν με το καλό η κρίση περάσει και έρθει η ώρα της διαχείρισής της, τότε είναι ακόμα πιο επιτακτική η συλλογική δράση και προφανώς η πολιτική δράση. Από την πρόσφατη ιστορία μας αποδεικνύεται πως άλλοθι του τύπου “μαζί τα φάγαμε” δεν βοηθούν και όσοι θέλουμε να πολιτευόμαστε δεν πρέπει να τα χρησιμοποιούμε.

Η ιστορία μάς διδάσκει ότι σε όλες τις καταγεγραμμένες μεγάλες κρίσεις παγκόσμιας πανδημίας η αστικοποίηση, η συγκέντρωση δηλαδή πληθυσμού σε μεγάλα αστικά κέντρα και ερήμωση της υπαίθρου, υπήρξε ένας βασικός παράγοντας εξάπλωσης ιώσεων και αιτία πανδημίας.

Κατά το δεύτερο έτος του Πελοποννησιακού πολέμου, το 430 π.Χ., οι αρχαίοι Αθηναίοι επέλεξαν να αντιμετωπίσουν τους Σπαρτιάτες -που είχαν υπεροπλία στην στεριά- μαζεύοντας τον πληθυσμό μέσα στα τείχη (αστική συγκέντρωση) και να στηριχτούν στην υπεροπλία τους στην θάλασσα. Ο λοιμός, σύμφωνα με τον Θουκυδίδη, αυτόπτης μάρτυρας και νοσών ο ίδιος, ήρθε από την Αφρική στον Πειραιά. Η υπερσυγκέντρωση πληθυσμού υποβάθμισε τις συνθήκες υγιεινής, βοήθησε στην εξάπλωσή του και τελικά έφερε μεγάλη καταστροφή στην πόλη-κράτος των Αθηνών και το τέλος του «χρυσού αιώνα».

Το 1330 μ.Χ. η πανδημία της πανώλης, που έφτασε στην Ευρώπη με δέκα χρόνια καθυστέρηση από την Κίνα, βρήκε πρόσφορο το ευρωπαϊκό έδαφος από συγκέντρωση των πληθυσμών σε πόλεις-κάστρα και την ερήμωση της υπαίθρου, λόγω της φεουδαρχίας και των πολέμων μεταξύ των φεουδαρχών. Η πανδημία της πανώλης έφερε το τέλος της φεουδαρχίας.

Επιστρέφοντας στο τώρα, όλοι καταλάβαμε ότι τελικά ο πλανήτης μας είναι ένα “μικρό χωριό’ που ασφυκτιά στα όριά του εξ αιτίας μας.

Συναισθανόμενοι πως τίποτα δεν θα είναι ίδιο την επόμενη μέρα, τώρα είναι η στιγμή να μετατρέψουμε τον φόβο και την συναισθηματική φόρτιση, όχι σε μαζική κατάθλιψη, αλλά σε δημιουργική σκέψη και δράση. Ως μέρος του κόσμου και ως τρόπος διάρθρωσης του αστικού πολιτισμού, η οργάνωση της πόλης θα επηρεαστεί σίγουρα. Ας δούμε τα πράγματα στο πεδίο του μικρού μας Δήμου, μια απειροελάχιστη κουκκίδα στον παγκόσμιο χάρτη:

Αν με βάση τα προ κρίσης δεδομένα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ) μια υγιής πόλη πρέπει να έχει 9τμ πράσινο ανά κάτοικο, η πόλη μας το Μοσχάτο και Ταύρος με μόλις 2τμ ανά κάτοικο (5τμ αν γίνει Πάρκο η Παραλία Μοσχάτου) απέχει πολύ από το όριο, που θέτουν οι μελέτες του παγκόσμιου οργανισμού. Η μελέτη του Τοπικού Χωρικού Σχεδίου (νομοθετημένη υποχρέωση του δήμου να ξεκινήσει εντός του 2020) και η αναθεώρηση των Πολεοδομικών Σχεδίων δεν μπορεί να είναι εκτός των αγωνιών όλων μας.. Η πόλη ως δόμηση και ως χώρος συγκέντρωσης ανθρώπων δεν μπορεί να μεγαλώνει συνεχώς και να υποβαθμίζονται οι συνθήκες υγιούς διαβίωσης. Ας θυμηθούμε αυτές τις αγωνίες μετά την κρίση. Δεν αρκεί να παραμείνουν αγωνίες.

Η εργασία και η μικρομεσαία επιχειρηματικότητα που δίνουν ζωή σε μια πόλη χωρίς μεγάλες συγκεντρώσεις όγκου δόμησης, ανθρώπων, μεταφορικών μέσων έχει σταματήσει εντελώς. Θα χρειαστεί πέρα από επιδοματική παρέμβαση με απαλλαγή από δημοτικά τέλη και φόρους, που είναι η απαραίτητη συνθήκη επανεκκίνησης και ένα τοπικό αναπτυξιακό σχέδιο, που θα εκπονηθεί από τον Δήμο σε διαβούλευση με τους συλλόγους των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, των αυτοαπασχολούμενων και των εργαζόμενων.

Η κρίση ακόμα μια φορά απέδειξε την αναντικατάστατη αξία της τοπικής αυτοδιοίκησης και του δημόσιου χαρακτήρα των υπηρεσιών της. Η “Βοήθεια στο Σπίτι” και η υπηρεσία καθαριότητας, που τόσο πολύ συμπιέστηκαν το προηγούμενο διάστημα από πολιτικές λιτότητας, έγιναν οι ήρωες μας. Ας το θυμηθούμε την επόμενη μέρα και ας οργανώσουμε τον Δήμο με βάση την αρχή ότι υπάρχουν υπηρεσίες που πρέπει να είναι έξω από τον ανταγωνισμό της αγοράς. Δεν αρκεί να “φανεί στο χειροκρότημα”.

Η Αλληλεγγύη μπαίνει ξανά μπροστά ως αναγκαία συνθήκη κοινωνικής συμβίωσης και έμπρακτη απάντηση στον κοινωνικό αυτοματισμό. Η οργάνωση δικτύων όλων των συλλογικοτήτων κοινωνικής αλληλεγγύης γίνεται επιτακτική ανάγκη της τοπικής αυτοδιοίκησης στις συνθήκες κρίσης. Ας το θυμηθούμε και αυτό μετά την κρίση.

Μια σειρά ερωτήματα έρχονται και ζητούν απαντήσεις. Τι σημαίνει λειτουργικό κράτος και τοπική αυτοδιοίκηση και μέχρι που αυτό παρεμβαίνει; Τι λέμε σχετικά με τις ατομικές ελευθερίες, τις κοινωνικές παροχές, την διανομή του πλούτου, την διαφάνεια, την λογοδοσία; Οι όποιες απαντήσεις δεν μπορεί παρά έχουν στον πυρήνα περισσότερη δημοκρατία.

Αυτή τη στιγμή οφείλουμε να ακολουθούμε τις υποδείξεις των ειδικών και της πολιτείας. Να βγούμε όλοι και όλες υγιείς από αυτό. Μετά θα ξανασυναντηθούμε.

23-3-2020
Μπάμπης Μπιλίνης

0Shares