/Να μην αφήσουμε να εξαφανιστούν οι μικρές οικογενειακές επιχειρήσεις με την πανδημία

Να μην αφήσουμε να εξαφανιστούν οι μικρές οικογενειακές επιχειρήσεις με την πανδημία

Το ινστιτούτο της ΓΣΕΒΕΕ υπολογίζει ότι 100.000 μικρές επιχειρήσεις θα βάλουν λουκέτο το αμέσως επόμενο διάστημα προσθέτοντας στην ήδη υπάρχουσα ανεργία ακόμα 250.000 άνεργους.

Στη χώρα μας, η ραχοκοκαλιά της οικονομίας είναι οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Αυτό το μοντέλο άντεξε μέχρι σήμερα παρά την επίθεση της παγκοσμιοποίησης. Με αυτό πορευτήκαμε μέχρι σήμερα και είναι επίσης πεποίθηση ότι αυτό εξασφάλιζε στα όρια του δυνατού την κοινωνική συνοχή.

Το οικονομικό αυτό μοντέλο διαμόρφωσε και το μοντέλο της πόλης που ζούμε, της γειτονιάς.

Δυστυχώς, με αφορμή το σταμάτημα της οικονομίας, γίνεται από τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα προσπάθεια βίαιης μετάβασης της ελληνικής οικονομίας σε συγκέντρωση της επιχειρηματικότητας σε μεγάλους ομίλους, συνεπιουρούμενα από νεοφιλελεύθερες ιδεολογικές και πολιτικές αγκυλώσεις.

Η Πόλις διαμορφώνεται ιστορικά ως κοινωνική πραγματικότητα ανάλογα τις κοινωνικές συγκρούσεις, τους οικονομικούς συσχετισμούς, τις επιδημίες ή άλλες μορφές ανασφάλειας υγείας και τις περιβαλλοντικές πιέσεις που η οποιαδήποτε μορφή ανάπτυξης προκαλεί.

Η παγκόσμια κοινότητα πέρασε το 1957 κρίση πανδημίας με την «Ασιατική Γρίπη» με 1.100.000 θανάτους παγκοσμίως. Όπως γίνεται πάντα –κι όπως θα γίνει και τώρα – πέρα από το οικονομικό, παραγωγικό μοντέλο η επιδημία επηρέασε και την χωροταξία και την πολεοδομία. Τη σκέψη χωροτακτών και πολεοδόμων επηρέασε το προοδευτικό κίνημα της δεκαετίας του 1960 – «κάτω από την άσφαλτο υπάρχει η παραλία» έγραφαν στους τοίχους στο Παρίσι το Μάη του 1968-. Άρχισε από τότε να προωθείται η ανάγκη για τους «ελεύθερους χώρους» στον οικιστικό ιστό, για μείωση του συντελεστή δόμησης στους πολεοδομικούς σχεδιασμούς, απέναντι στους τεράστιους οικοδομικούς όγκους γκέτο συγκροτημάτων κατοικιών, για το «Δικαίωμα στην Πόλη».

Δυο μήνες μετά την αμφισβήτηση του Μάη, ήρθε ο Ιούλιος του 1968 με την θανατηφόρα πανδημία της «Γρίπης του Χονγκ – Κονγκ» και καθιέρωσε ως εφαρμογή την αμφισβήτηση στους σχεδιασμούς. Τα πρότυπα της χωροταξίας και πολεοδομίας στην Πόλη άλλαξαν.

Ενώ εμείς «μένουμε σπίτι», αν δεν αγωνιστούμε να υπάρξει ουσιαστικό σχέδιο κρατικής παρέμβασης, θα «βγούμε έξω» και δεν θα υπάρχει χώρος για το μαγαζί με ρούχα της γωνίας, που αγόραζες κάνοντας την απογευματινή σου βόλτα ή κερδίζοντας τον λίγο διαθέσιμο χρόνο σου. Δεν θα υπάρχει χώρος για το συνοικιακό βιβλιοπωλείο ούτε για το ψιλικατζίδικο της γειτονιάς που ανοιχτό μέχρι αργά δίνει πέρα από την φιλική εξυπηρέτηση, το δωρεάν ξεφύλλισμα και άλλων εφημερίδων εκτός από την δική σου, την συζήτηση, την παρέα, την αίσθηση ζωντάνιας και ασφάλειας μέχρι αργά. Δεν θα υπάρχει ο φούρνος της γειτονιάς να πεις το πρωί καλημέρα παίρνοντας το κουλούρι σου, αλλά μεγάλοι απρόσωποι φούρνοι -πολυκαταστήματα κοντά σε συγκοινωνιακούς κόμβους. Δεν θα υπάρχει το παντοπωλείο με τα χύμα βότανα και μπαχαρικά με τις πολυπολιτισμικές του μυρωδιές, αλλά μόνο τα super market με τα τυποποιημένα προϊόντα.

Το ποια μορφή θα πάρει η πόλης μας, είναι καθήκον της πρωτοβάθμιας αυτοδιοίκησης. Από τώρα, με όπλα το Τοπικό Χωρικό Σχέδιο*, τον Πολεοδομικό Σχεδιασμό, το Σχέδιο Βιώσιμης Αστικής Κινητικότητας* επεμβαίνουμε στην διαμόρφωση της επόμενης μέρας.

Είναι υποχρέωσή μας να μην αφήνουμε την νεοφιλελεύθερη λαίλαπα να μας ορίσει τις ζωές μας.

Μπάμπης Μπιλίνης
Δημοτικός σύμβουλος
Επικεφαλής «Πολίτες σε Δράση για την Ανατροπή»

*Με βάση τον νόμο για Τοπικό Χωρικό Σχέδιο και την απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου για μελέτη Βιώσιμης Αστικής Κινητικότητας ο Δήμος Μοσχάτου – Ταύρου έχει αναλάβει την υποχρέωση εντός του 2020 να κάνει τους σχεδιασμούς. Προφανώς οι σχεδιασμοί αυτοί πρέπει να ενσωματώνουν τις νέες προτεραιότητες, που θέτουν η υγειονομική και η οικονομική κρίση.

0Shares