/Ομιλία Μπάμπη Μπιλίνη

Ομιλία Μπάμπη Μπιλίνη

Φίλες και φίλοι,
Γιατί επικεφαλής της συλλογικής μας προσπάθειας για να διοικήσουμε τον δήμο μας; Το Μοσχάτο και αργότερα ο Ταύρος (πολύ νωρίτερα από το 2010 και τον Καλλικράτη) είναι όλες οι ηλικίες της ζωής μου. Είναι το κόκκινο ποδήλατο με τις βοηθητικές ρόδες και η διαδρομή πάνω κάτω στον δρόμο, που τότε είχε το όνομα «Κουμουνδούρου». Είναι τα μπάνια στον Φλοίσβο με το λεωφορείο. Είναι η μεταπολίτευση του 1974, η νεολαία του «Ρήγα Φεραίου» και οι ατελείωτες, ολονύχτιες πολιτικές κουβέντες. Οι αντιθέσεις, οι διασπάσεις, οι συνθέσεις, η πολύχρονη και πολύχρωμη πορεία μέχρι σήμερα. “Δεν πετάω τίποτα.” Είναι οι σπουδές στο Οικονομικό του Πανεπιστημίου Αθηνών. Είναι οι προβολές και τα πάρτυ της κινηματογραφικής λέσχης και του «στεκιού» της δεκαετίας του 1980 και το “I will survive”… Και μια χαρά “survive” παρά την συρρίκνωση της εμπορικής ατομικής επιχείρησης μετά από είκοσι δύο χρόνια άσκησης της δραστηριότητας και τις οικονομικές δυσκολίες! Είναι η πρόταση γάμου στην Ελένη Μωραΐτη και τα λόγια που τιμήθηκαν στο χρόνο. Είναι η κόρη μας και ο γιος μας. Είναι η παραλία που την είδαμε μικρά παιδιά να μπαζώνεται επί χούντας, τώρα την βλέπουμε να φτιάχνεται κι ακόμα αγωνιούμε πώς να την χαρούμε… Είναι οι φίλοι και οι φίλες που από το 2003 μαζευόμασταν στην κίνηση πολιτών «Μεσοποταμία» και τα πιο πλούσια και γόνιμα σε πολιτικές ιδέες και δράσεις χρόνια. Είναι το Παναττικό Δίκτυο Κινημάτων, ο Ελαιώνας, η οδός Πειραιώς. Είναι ο αγώνας και η αγωνία για την διαχείριση των αποβλήτων από πριν το 2010, η γνωριμία με την επιτροπή κατοίκων του Ταύρου κατά “της καύσης καλωδίων” η συμμετοχή και η ευθύνη στο διοικητικό συμβούλιο του Ελληνικού Οργανισμού Ανακύκλωσης από το 2015 έως σήμερα.
Γιατί “Πολίτες σε Δράση για την Ανατροπή”;
Νέοι καιροί, νέα καθήκοντα έλεγε ο παλιός. Η χώρα μας το 2010 ουσιαστικά χρεοκόπησε, καθώς δεν κατάφερε να αντιμετωπίσει την παγκόσμια οικονομική κρίση, που ξεκίνησε με την χρεοκοπία της τράπεζας Λήμαν μπράδερς το 2008. Ωστόσο η πορεία είχε διαγραφεί πολύ νωρίτερα. Η Ελλάδα εισερχόμενη στην περίοδο της παγκοσμιοποίησης τη δεκαετία του 1980 βρέθηκε απροετοίμαστη και αντιμετώπισε αποβιομηχάνιση, οξείες κοινωνικές ανισότητες και σοβαρές περιφερειακές ανισότητες. Ένα αναπτυξιακό μοντέλο κυριάρχησε, που στηριζόταν κυρίως σε μεγάλα έργα υποδομής από διαπλεκόμενους με το κράτος εθνικούς εργολάβους και σε φτηνό δανεισμό. Εδώ στην περιοχή μας το ξέρουμε καλά από την περίοδο των έργων των Ολυμπιακών Αγώνων, αφού τα Ολυμπιακά ακίνητα ακόμα χάσκουν αναξιοποίητα, αν και έχουν περάσει δεκαπέντε χρόνια από τότε.
Αυτό το μοντέλο, λοιπόν, ήταν σχεδόν απίθανο να ανατρέψει την δυναμική των πραγμάτων μετά το 2008, πόσο μάλλον να αντιμετωπίσει το μακροχρόνιο έλλειμμα παραγωγικότητας της οικονομίας. Μέρος του προβλήματος ήταν ότι με ευθύνη του πολιτικού συστήματος η Ελλάδα δεν ανέπτυξε ικανότητα συλλογικής σκέψης σε εθνικό, περιφερειακό και τοπικό επίπεδο για να μπορέσει να ανταποκριθεί σε αυτές τις προκλήσεις. Το δημαρχοκεντρικό μοντέλο, αρχηγικό ως προς την διάρθρωσή του, δεν άφηνε περιθώριο για διάλογο και σύνθεση. Υπό αυτές τις συνθήκες δεν υπήρξε ποτέ μια συντονισμένη προσπάθεια διαμόρφωσης μιας στρατηγικής ανάπτυξης για την κινητοποίηση τόσο του ιδιωτικού όσο και του δημόσιου τομέα να αξιοποιηθεί το ανθρώπινο δυναμικό της χώρας, της περιφέρειας, του δήμου και για να διασφαλίσει ότι η υψηλή – αν και φούσκα όπως αποδείχτηκε – ανάπτυξη μπορούσε να αφορά τους πολλούς και όλες τις περιοχές της. Ακόμα και ο δήμος μας χαρακτηρίζεται από τέτοιες ανισότητες αφού το Μοσχάτο γνώρισε μια μεγάλη ανάπτυξη real estate και ο Ταύρος αντιμετωπίστηκε ως η πίσω αυλή με ό,τι χρήσεις περίσσευαν από μια επίπλαστη βιτρίνα ανάπτυξης. Ο Καλλικράτης το 2010 έμεινε στην τεχνική συγκόλληση δυο δήμων και λειτούργησε μόνο ως περιορισμός δαπανών.
Οι συζητήσεις και οι διαπιστώσεις έχουν γίνει και στο παρελθόν, αλλά οι όποιες απόπειρες αντιμετώπισης αυτού του προβλήματος βασίστηκαν σε ένα πελατειακό πολιτικό σύστημα, σε ένα γραφειοκρατικό δημόσιο τομέα και σε ένα ιδιωτικό τομέα που επικεντρωνόταν περισσότερο στην εκμετάλλευση των σχέσεών του με το κράτος και επομένως απέτυχαν να οδηγήσουν σε κάποια συγκεκριμένη πρόταση στρατηγικής ανάπτυξης. Η επιστροφή σε αυτό το παρελθόν απαγορεύεται αυστηρά στο όνομα των θυσιών του λαού.
Φίλοι και φίλες Ερχόμαστε τώρα μετά τις δυσάρεστες διαπιστώσεις στις ευχάριστες, αλλά δύσκολες, προκλήσεις του μέλλοντος. Η δίκαιη ανάπτυξη σε αντιδιαστολή με την ανάπτυξη φούσκα του κρατικοδίαιτου χρηματοκατασκευαστικού κεφαλαίου που περιγράψαμε, είναι το μεγάλο στοίχημα της νέας περιόδου και για τον δήμο μας. Για να είναι όμως δίκαιη η ανάπτυξη, το νέο παραγωγικό μοντέλο οφείλει να έχει οικολογικά και κοινωνικής δικαιοσύνης χαρακτηριστικά και κυρίως να είναι αποτέλεσμα μιας στρατηγικής για την ανάπτυξη, που στη διαμόρφωσή της να έχει συμβάλλει η κοινωνία με τις συλλογικές της εκπροσωπήσεις θεσμικές και άτυπες. Στην πορεία προς τις αυτοδιοικητικές εκλογές θα προσπαθήσουμε να ανοίξουμε τον διάλογο και να προτείνουμε συγκεκριμένες προτάσεις για την Παραγωγική Ανασυγκρότηση του δήμου μας.
1.Θα συζητήσουμε για την μεταρρύθμιση του θεσμικού πλαισίου, για την αλλαγή του κράτους. Για τον Κλεισθένη και την οργάνωση του δήμου μας στην νέα πραγματικότητα. Ο Κλεισθένης δεν είναι μόνο το εκλογικό σύστημα, η απλή αναλογική, που και αυτή είναι σημαντική και αναδιατάσσει το τοπικό πολιτικό σκηνικό. Είναι η ανασύσταση των Κοινοτήτων του Μοσχάτου και του Ταύρου με μεταφορά πόρων, μέρος του προϋπολογισμού του Δήμου σε αυτές με συγκεκριμένες αρμοδιότητες, που θα μεταφερθούν με βάση την αρχή της εγγύτητας στη λήψη των αποφάσεων. Αν δεν θέλουμε να καταλήξουν κενό πουκάμισο, όπως άλλες απόπειρες αποκέντρωσης, οι προτάσεις όλων πρέπει να διατυπωθούν και να κριθούν στον προεκλογικό διάλογο. Να αισθανθούν οι πολίτες του Μοσχάτου και ειδικά του Ταύρου ότι τους αφορά η πολιτική στην περιοχή τους.
2.Να συζητήσουμε την νέα οργάνωση των υπηρεσιών του δήμου, ώστε να μπορεί με τις δικές του δυνάμεις να διεκδικεί χρηματοδοτήσεις από τα ευρωπαϊκά ταμεία συνοχής. Ο δήμος από το 2010 μέχρι σήμερα μόνο μέσω του προγράμματος “Ολοκληρωμένες Χωρικές Επενδύσεις” (ΟΧΕ) έχει συμμετοχή σε ένα πρόγραμμα χρηματοδότησης κι σε αυτό με επισπεύδοντα τον Δήμο της Αθήνας και αφορά την ανάπλαση των Σφαγείων στην Πειραιώς. Οι όποιες άλλες χρηματοδοτήσεις σε μικρότερα έργα έγιναν από το Περιφερειακό Επιχειρησιακό Πρόγραμμα (ΠΕΠ) της Περιφέρειας Αττικής.
3.Να συζητήσουμε και να προτείνουμε για την εργασία και την επιχειρηματικότητα. Η πρόταση της κίνησης μας να μελετήσουμε για Open Mall στην Μακρυγιάννη εισήχθηκε ως προ ημερησίας στο ΔΣ την περασμένη Τετάρτη πριν τέσσερις μέρες. Η προθεσμία ανταπόκρισης στην πρόσκληση λήγει την 15 Νοεμβρίου 2018 και η κίνηση μας συνήνεσε. Η πολιτική βούληση όμως για Open mall στην Μακρυγιάννη υπάρχει και θα βοηθήσουμε από αύριο να γίνει εφαρμογή.
4.Να συζητήσουμε για την κοινωνική οικονομία, την αλληλεγγύη και για το κοινωνικό αγαθό της ενέργειας την πρόσβαση όλων σε αυτό και την εξάλειψη της ενεργειακή φτώχειας, όχι με επιδόματα, αλλά σε μόνιμη βάση με την δημιουργία Ενεργειακής Κοινότητας από τον Δήμο και με συμμετοχή των καταναλωτών. Το πρόγραμμα έχει ήδη ανακοινωθεί. Η δημιουργία ενός τέτοιου ουσιαστικά κοινωνικού συνεταιρισμού θα προσθέσει επιπλέον εισόδημα και θέσεις εργασίας στον δήμο μας.
5.Να συζητήσουμε για το φυσικό περιβάλλον, το αστικό περιβάλλον, τον πολεοδομικό σχεδιασμό του Ταύρου, όπου ολόκληρες περιοχές είναι ακόμα εκτός σχεδίου, δυο χιλιόμετρα από την Ομόνοια, από το κέντρο της πρωτεύουσας. Την διαχείριση των στερεών αστικών αποβλήτων με βάση τις αρχές της κυκλικής οικονομίας. Ο δήμος μας θα πρέπει ως το 2020 σύμφωνα με τις ευρωπαϊκές οδηγίες να ανακτά εντος των ορίων του το 50% των παραγόμενων αποβλήτων, όταν σήμερα η ανακύκλωση στον δήμο είναι σε μονοψήφια νούμερα. Η διαλογή στην πηγή παραμένει για τις γειτονιές μας ζητούμενο. Την ποιότητα ζωής και ασφάλεια των κατοίκων της περιοχής. Ο Ταύρος διασχίζεται από μεγάλες υπερτοπικές οδικές αρτηρίες με μεγάλη κίνηση όχι μόνο επιβατικών, αλλά και μεγάλων βαρέων οχημάτων με αποτέλεσμα επιβάρυνση από ρύπους, συχνά ατυχήματα αλλά και δυστυχήματα. Προέχει η οργάνωση του κυκλοφοριακού του Ταύρου με βάση τις αρχές της “Βιώσιμης Αστικής Κινητικότητας”, όπου στους σχεδιασμούς προτάσσεται ο πεζός και το αστικό πράσινο. Δυστυχώς και για αυτό ο δήμος μας έχει καθυστερήσει πολύ να ζητήσει πρόσβαση χρηματοδότησης στο ευρωπαϊκό πρόγραμμα για χάραξη “Στρατηγικής Βιώσιμης Αστικής Κινητικότητας”, όταν άλλοι δήμοι της χώρας ήδη ολοκληρώνουν την μελέτη.
6.Να συζητήσουμε για την υγεία, την παιδεία, τον πολιτισμό, για Τοπικό Σχέδιο Πολιτιστικής Ανάπτυξης με συγκεκριμένο χρονικό ορίζοντα και ποιοτικούς στόχους. Τον τουρισμό, ώστε να αντιμετωπιστούν και οι αυξήσεις που πάνε να διαμορφωθούν στις αξίες γης του νότιου κυρίως Μοσχάτου με την βραχυχρόνια μίσθωση κατοικιών για τουριστικά καταλύματα, ώστε να μην εκδιωχθούν οι μόνιμοι κάτοικοι, Για τον αθλητισμό.
Συγκεκριμένες προτάσεις που τις θέτουμε στην βάσανο του δημόσιου διαλόγου. Τα πλαίσια ανάπτυξης του Δήμου Μοσχάτου – Ταύρου ουσιαστικά καθορίζονται από τα φυσικά και ανθρωπογενή διοικητικά του όρια.
• Από την ακτογραμμή στον Φαληρικό όρμο και στον Σαρωνικό κόλπο, που αποτελούν ευαίσθητο οικοσύστημα και η απρόσκοπτη λειτουργία του ως τέτοιο, είναι σημαντική για την ποιότητα ζωής των κατοίκων του λεκανοπεδίου, για την ανάσχεση της κλιματικής αλλαγής και για την προστασία της βιοποικιλότητας.
Η ανάπλαση του Φαληρικού Όρμου, το μεγαλύτερο ίσως δημόσιο έργο στο λεκανοπέδιο, που εκτελείται από την Περιφέρεια Αττικής. Αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα αντιστροφής της τάσης ιδιωτικοποίησης του δημόσιου χώρου από το 1990 και μετά και με τους δικούς μας αγώνες. Ο χώρος παραχωρήθηκε στην περιφέρεια Αττικής τον Αύγουστο 2016 και με γρήγορους ρυθμούς προχωρά η δημιουργία ενός φυσικού πάρκου – υγροτόπου με ανάκτηση του οικοσυστήματος του δέλτα Κηφισού – Ιλισού. Προφανώς βαριές υποδομές, όπως δρόμος ταχείας κυκλοφορίας δεν είναι συμβατές με το πάρκο. Υπάρχουν όμως εκεί πολλές δεκαετίες και η ανατροπή τους δεν μπορεί να γίνει. Η αγωνία όλων είναι να ενταχθούν με τον καλύτερο τρόπο επηρεάζοντας όσο λιγότερο γίνεται το οικοσύστημα και την ποιότητα ζωής των κατοίκων. Αυτό το έργο μαζί με το Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, τον σημαντικότατο αρχαιολογικό χώρο των Δεσμωτών του Φαλήρου, που ανακαλύφθηκε το 2016 και αποτέλεσε παγκόσμιο γεγονός και την ανάκτηση από το ΤΑΙΠΕΔ του περιβάλλοντος χώρου στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας αποτελούν γεγονός ανασυγκρότησης παραγωγικού μοντέλου με οικολογικά χαρακτηριστικά και στοιχεία κοινωνικής δικαιοσύνης με αύξηση των θέσεων εργασίας και της μικρομεσαίας επιχειρηματικότητας. Αν φυσικά ο δήμος το συνδυάσει με το δικό του σχέδιο

• Από τον οδικό άξονα της ιστορικής οδού Πειραιώς, που άλλοτε αποτελούσε την βιομηχανική συγκέντρωση της πρωτεύουσας με σημαντική σχολάζουσα- ανεκμετάλλευτη ακίνητη περιουσία, που άφησε η αποβιομηχάνιση και το κενό, που προτείνουμε ένα μέρος του να πληρωθεί και από τις δραστηριότητες της κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το ιστορικό δημόσιο κτήριο των πρώην αποθηκών ΕΟΜΜΕΧ ιδιοκτησίας ΕΤΑΔ, που στην κατοχή από 1941-1945 υπήρξε έδρα της Εθνικής Αλληλεγγύης.
Η όποια μελέτη ανασυγκρότησης της περιοχής της Οδού Πειραιώς στον δήμο μας θα πρέπει να έχει και δυο ανεξάρτητα κεφάλαια. Το πρώτο για την αξιοποίηση του κτηρίου ΕΟΜΜΕΧ με δημόσια κοινωνικά χαρακτηριστικά (έχουμε καταθέσει σχετικό υπόμνημα στο Δ.Σ.). Προτείνουμε ακολουθώντας την ιστορική πορεία των χρήσεων του κτηρίου να γίνει θερμοκοιτίδα κοινωνικής αλληλέγγυας οικονομία και καινοτομίας. Το δεύτερο κεφάλαιο να αφορά την χωρική σύγκληση των δυο κοινοτήτων Μοσχάτου και Ταύρου με συγκεκριμένο χωρικό σχεδιασμό, που θα έχει στόχο την κοινωνική και οικονομική σύγκλιση.
Στην περιοχή αυτή συγκαταλέγεται και ο πολύπαθος Ελαιώνας με το ανενεργές ουσιαστικά προεδρικό διάταγμα προστασίας του από βαριές οχλούσες χρήσεις με το μεγαλύτερο δημόσιο επιχειρηματικό πάρκο εμπορικών δραστηριοτήτων, τη Λαχαναγορά, που συμπαρασύρει και τις γύρω χρήσεις.
Η επικαιροποίηση του Προεδρικού Διατάγματος για τον Ελαιώνα και η χωροθέτηση των χρήσεων υπερτοπικού χαρακτήρα, όπως ο σταθμός υπεραστικών λεωφορείων, η αναβάθμιση του σταθμού του προαστιακού, ο τόπος λατρείας των μουσουλμάνων, αλλά και η χωροθέτηση χρήσεων διαδημοτικής ανακύκλωσης στερεών αποβλήτων και ανακύκλωσης υδάτων αποτελούν κρίσιμα στοιχεία χωροταξικής αναδιάταξης και ανασυγκρότησης του παραγωγικού μοντέλου στο δήμο μας.
• Από τους δυο ιστορικούς ποταμούς τον Κηφισό και τον Ιλισό στα δυτικά και ανατολικά.
Η εξυγίανση της ροής των υδάτων στον Κηφισό, η διαπλάτυνση του Ιλισού και η σύνδεσή τους με τα αντιπλημμυρικά έργα που εκτελούνται στα πλαίσια του έργου “ανάπλαση Φαληρικού όρμου” πιστεύεται ότι θα ανακουφίσουν τους κατοίκους από τον φόβο της πλημμύρας, χωρίς να ξεχνάμε πάντα ότι οι σχεδιασμοί μπορεί να φανούν ανεπαρκείς μπροστά στην επελαύνουσα κλιματική αλλαγή. Άρα ο σχεδιασμός των δημοτικών υπηρεσιών με τρόπο, ώστε να αφήνουν το λιγότερο δυνατόν ανθρακικό αποτύπωμα είναι αναγκαία.
Φίλες και φίλοι,
Αυτές είναι κάποιες βασικές κατευθύνσεις της στρατηγικής μας. Θα συζητήσουμε και συλλογικά θα διαμορφώσουμε συγκεκριμένες προτάσεις.
Βασική μας επιδίωξη η συγκρότηση συνδυασμού νίκης που θα διοικήσει την επόμενη μέρα τον δήμο και θα διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο, με ευρύτερες δυνατές συνεργασίες, που θα βασίζονται σε συγκεκριμένες προγραμματικές και προοδευτικές συγκλίσεις. Ο δήμος από το 2010 μέχρι σήμερα δούλεψε με την δύναμη της συνήθειας και συντήρησης των όσων είχαν διαμορφωθεί ως τρόπος λειτουργίας τον προηγούμενο αιώνα, πριν το 2000. Ακόμα και μετά τον Καλλικράτη και την δημιουργία του ενιαίου δήμου Μοσχάτου – Ταύρου επικράτησε η λογική της ομοσπονδίας στον σχεδιασμό, στη χάραξη πολιτικής και στη λειτουργία. Αποσπασματικά έργα καλλωπισμού εδώ κι εκεί με χρηματοδότηση από την Περιφέρεια Αττικής κυρίως και εκδηλώσεις ψυχαγωγίας έτσι στην τύχη, ό,τι πρόσφερε η αγορά. Κανένας σχεδιασμός ενταγμένος σε μια αναπτυξιακή προοπτική.
Σαν να ακούω την ένσταση για “ανεφάρμοστα”, για τους πολίτες που ενδιαφέρονται μόνο για τα μικροσυμφέροντά τους και την μικροδιαπλοκή τους.
Την απάντηση έδωσε ο ποιητής: «Σ΄ όλη μας τη ζωή βουλιάξαμε πολλά καράβια μέσα μας, ίσως για να μην ναυαγήσουμε μια ώρα αργότερα εμείς οι ίδιοι». Μανόλης Αναγνωστάκης
Αθεράπευτα ρομαντικός πιστεύω ότι στο τέλος όλα θα πάνε καλά. Αν δεν πάνε, σημαίνει ότι δεν είναι το τέλος.
Ψυχρά ρεαλιστής, σας λέω: περιμένω θαύματα.

Μπάμπης Μπιλίνης

93Shares